คนต่างชาติ:

คนที่ไม่ใช่ยิว เป็นพวกที่ชาวยิวโดยทั่วไปไม่คบหาด้วย (กจ.10:28) นอกจากนี้คนยิวยังประณามพวกเขาว่าเป็นคนบาป ไร้ศีลธรรม โลภ ไม่มีธรรมบัญญัติ ไม่เข้าสุหนัต และนับถือรูปเคารพ (รม.2:14; อฟ.2:11-13; 4:17-20) แต่พระเจ้ามีพระประสงค์ให้ชาวยิวนำข่าวความรอดไปบอกคนต่างชาติ (อสย.42:6) แม้ในความคิดของคนยิวเห็นว่า คนต่างชาติไม่มีหวังที่จะรอดได้เลย เพราะพระเจ้าทรงประทานพันธสัญญาแก่คนยิวเท่านั้น เว้นแต่คนต่างชาติจะเข้าจารีตตามศาสนายิวก่อนถึงจะรอดได้ (กจ.15:1) แต่คริสตจักรสมัยแรกเชื่อว่าประชากรใหม่ของพระเจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าจารีตยิวอีกต่อไป (กจ.15:19) ซึ่งนับเป็นปัจจัยสำคัญประการหนึ่งที่ทำให้คริสตจักรสมัยนั้นขยายตัวอย่างรวดเร็ว